Lamija, nekada kraljica Libije, prema helenskom predanju beše ljubljena od Zevsa, ali progonjena gnevom Here. U svojoj zavisti, boginja joj oduze potomstvo, te Lamija, obuzeta tugom i ludilom, postade noćno biće koje luta i proždire tuđu decu.

U kasnijim zapisima prikazuje se kao stvorenje ženske figure, ali sa zmijolikim telom ili pogledom koji oduzima razum. Smatrana je simbolom izopačene majčinske tuge i razorne ljubomore, a njeno ime postade opomena i senka nad uspavankama starog sveta.